"Dit is het open einde van een enigszins verhalende dichtbundel. Meer nog is dit een verkenning van het dichterschap: de waarnemer die overal buiten staat, die zoekt maar geen écht menselijk contact kan vinden, die de wrijving tussen tegenstellingen gebruikt om zijn taalmessen aan te slijpen. Het geroofde lichaam van Charlie Chaplin is een bundel óver poëzie."
De recensie van Roel Weerheijm op Meander staat hier.
0 reacties:
Een reactie plaatsen